Çocuklar ve Çizgi Roman

Şu anda dört yaşını doldurmuş birine babalık yapıyorum ve kızımın konuşmaya başladığı günden itibaren, çocukların anne babalarından daha zeki varlıklar olduğunu düşünüyorum. Etrafındakilere verdiği cevaplardan, gösterdiği tepkilerden, bu kanıya vardım.

Zekâ, konusunda hem annesini, hem de babasını (evet, evet beni bile!) geçmiş olmasının birçok sebebi var. Bizim çocukluğumuzdakinden çok daha teknolojik bir dünyada yaşıyor olması bunlardan biri… Fakat o günlerden, günümüze değişmeyen bazı şeyler de var. Babamın zamanından kalma bir alışkanlıkla, adına “Teksas Tommiks” denen çizgi romanlar da değişmeyenlerden!

Her biri ayrı bir kahraman olan Teksas ve Tommiks bugün hâlâ ülkemizde yayımlanıyor. Ancak yelpaze öylesine genişledi ki, günümüzde sadece yetişkinlere hitap eden çizgi roman dizileri bile bulunuyor artık. (Yaaa işte, piyasaya bu derece uzak kalırsanız, tabii ki haberiniz olmaz!) 

Henüz ilkokula başlamamış olan çocuklarımız, okuyup yazamazlar. Ancak görürler, duyarlar, düşünürler, hayal kurarlar ve kim ne der, acaba böyle söylersem benim hakkımda ne düşünürler, yakışık kalır mı, diye yetişkinler gibi kendilerini bazı kalıpların içine sokmayıp, dilek ve düşüncelerini masumca ve dürüstçe ifade ederler. Bu yönleriyle bizlerden daha üstün olan çocuklarımıza yaşlarına uygun çizgi romanlar vererek, hayal güçlerinin daha da gelişmesine yardımcı olabiliriz.

Dünyaya sadece bizim penceremizden bakmayıp, her şeyi çok daha geniş bir perspektiften görebilmeleri için imkânlar sunabiliriz. Çizgi romanların bu konuda en etkili seçeneklerden biri olduğunu düşünüyorum. Bu şekilde onlara önce hayal etme, sonra bakış açılarını genişletme, nihayetinde okuma ve kitap sevgisi kolayca aşılanabilir.

Ayrıca, çocuklarımızı çizgi roman okumaya, resimlerine bakmaya teşvik ederek, onlara bir koleksiyoncu titizliğiyle sahip olma, değer bilme, sabretme, kendini, dünyayı ve üzerinde yaşayanları daha iyi ve daha doğru tanıma alışkanlıklarını kazandırmış, çok sevdiğimiz bu minikleri anlamlı bir hobiyle tanıştırmış olmaz mıyız?

Onlara örnek olmak, yol göstermek, olumlu davranışlarını desteklemek, yetiştirmek, kendimizi anlatmaya ve çocuklarımızı anlamaya çalışmak biz ebeveynlerin görevi değil midir?

Öyleyse daha ne bekliyoruz?

Okuyamasalar bile, görebilirler, hayal edebilirler, resimlere anlam verebilirler!

Çocuğunuza, yaşına uygun bir çizgi roman hediye ederek işe başlamaya ne dersiniz?

Oğuz Özteker / Cumhuriyet